هرس یا چمن زنی (Mowing) یکی از حیاتیترین مراحل نگهداری چمن است که تأثیر مستقیم بر تراکم، رنگ و سلامت کلی آن دارد. هدف از چمنزنی، تحریک رشد جانبی چمن و جلوگیری از غالب شدن بذردهی است.
چمنزنی باید زمانی انجام شود که چمن در حال رشد فعال است، معمولاً در فصول بهار و تابستان. باید از چمنزنی در شرایط استرسزای محیطی مانند گرمای شدید ظهر یا یخبندان خودداری کرد.
مهمترین اصل چمنزنی، رعایت قانون یکسوم است: هرگز نباید در یک نوبت بیش از یکسوم ارتفاع کل تیغه چمن بریده شود. بریدن بیش از حد، شوک شدیدی به گیاه وارد میکند، ریشهزایی را ضعیف کرده و چمن را مستعد بیماری و علف هرز میکند.
همیشه توصیه میشود که جهت چمنزنی را در هر بار هرس تغییر دهید (مثلاً یک بار عمودی، بار دیگر افقی، و بار سوم مورب). این کار از تراکم بیش از حد در یک جهت جلوگیری کرده و از فشرده شدن خاک زیر چرخهای ماشین چمنزنی جلوگیری میکند.
تیغههای چمنزنی باید به طور منظم تیز شوند. تیغ کند به جای بریدن، بافت چمن را پاره میکند. چمنهای پارهشده لبههای سفید یا قهوهای پیدا میکنند که زیبایی بصری را از بین برده و گیاه را در برابر نفوذ قارچها آسیبپذیر میسازد.
در اغلب موارد، به ویژه اگر میزان برش زیاد بوده یا چمن به طور طبیعی متراکم باشد، بقایای بریدهشده (ثلاث) باید جمعآوری شوند. انباشت این بقایا باعث ایجاد لایهای ضخیم و نمدی به نام “پوشال” (Thatch) میشود که مانع رسیدن آب، هوا و مواد مغذی به ریشهها میگردد.
اگر چمنزنی در هوای گرم انجام شده است، ممکن است گیاه نیاز به کمی آبیاری سطحی داشته باشد تا شوک برش کاهش یابد، اگرچه آبیاری اصلی باید در زمان معمول خود انجام گیرد.
پس از یک دوره استقرار (چند روز) بعد از چمنزنی، میتوان کوددهی را انجام داد تا انرژی از دست رفته جبران و رشد مجدد تقویت شود.
هر گونه چمن نیازمند سیستم چمنزنی متفاوتی است:
نکته: در فصول سرد (پاییز و زمستان)، برش را کاهش دهید، زیرا رشد چمن کندتر است.